การ..แผ่..เมตตา

 

 


                การแผ่เมตตาในพระพุทธศาสนา คือ การทำพลังใจให้สว่างไสว ไม่ขุ่นมัว ถ้าภิกษุแผ่เมตตาด้วยใจสว่าง มีแต่น้ำใจใสสะอาด นั่นคือว่าเป็นเมตตาที่มีพลัง ทรงคุณธรรมที่ทำให้สัตว์ทั้งหลายไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน แม้จะเป็นช้าง เสือ งู สัตว์ป่าที่น่ากลัวดุร้ายก็ตาม ถ้าหากว่าใจของภิกษุผู้แผ่เมตตานั้นสว่าง ใสสะอาดแล้ว ย่อมมีพลัง ยังความสงบสุขแก่สรรพสัตว์ทั้งปวง 

               ฉะนั้นเมตตานี้เป็นธรรมที่ค้ำจุนโลก ทำให้โลกอยู่เย็นเป็นสุข ไม่โกรธ ไม่เกลียด ไม่ชิงชัง ไม่อิจฉาริษยา ไม่พยาบาทอาฆาต ถือว่าแผ่เมตตานี้ให้กับตัวเอง เมื่อตัวเองได้ประพฤติปฏิบัติดี มีศีลธรรม มีเมตตา ต่อตัวเองอยู่ในใจ เมตตานี้จะเป็นพลังให้สงสารเมตตาคนอื่นๆ จนเปี่ยมล้น เช่น เดียวกัน

                ฉะนั้นเมตตาอันนี้จึงเป็นพลังใหญ่ที่แผ่ออกไปไม่มีประมาณ แผ่ให้แก่ตัวเอง ให้แก่มิตร ให้แก่ญาติ ให้แก่ศัตรูที่คิดปองร้าย ให้แก่คนทั้งประเทศ ให้แก่โลก ตลอดภพทั้ง ๓ และสรรพสัตว์ทั้งหลายซึ่งอยู่ในห้วงทุกข์ ขอให้พ้นทุกข์ ที่สุขก็ขอให้สุขยิ่งขึ้นๆ ไป เมตตาที่ใสสะอาดด้วยการแผ่ความสว่างของใจนั้นเป็นพลังมหาศาลและถือว่าเป็นคุณธรรมที่บุคคลจะต้องนำมาใช้ให้เจริญในใจตัวเองตลอดเวลา

               เมื่อจะแผ่เมตตาให้ใครต้องตั้งจิตอธิษฐานให้จิตตนเองนั้นสว่างไสว มีความบริสุทธิ์จริงๆ จึงจะเป็นพลังเมตตาค้ำจุนโลกได้ดี